„Trwali w nauce apostolskiej i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach” tymi słowami z Dziejów Apostolskich rozpoczęliśmy Wielkopostny Dzień Wspólnoty. W konferencji dotyczącej formacji w Domowym Kościele małżeństwo Irenka i Marek Bączkiewiczowie w barwny sposób zaprezentowali drogę formacji.
Podkreślali jednocześnie, że nie należy ustawać w drodze, tylko podejmować trud dalszej formacji. Jednocześnie, dając świadectwo ze swoich rekolekcji, uświadamiali zebranym, że Bóg objawia się i działa przede wszystkim przez innych ludzi. Podkreślali, że rekolekcji się nie odbywa, tylko przeżywa. Kontynuacją konferencji było świadectwo Iwonki i Artura Stawikowskich, którzy pełni wzruszenia opowiadali zebranym o swoich rekolekcyjnych przeżyciach na OR I stopnia, na które wybrali się w czasie ferii zimowych. Były to ich pierwsze 15 dniowe rekolekcje, w czasie których, jak sami podkreślali, na różne sposoby działał Duch Święty. Następnie każdy z uczestników RDW miał za zadanie w sposób graficzny przedstawić na kartce papieru swoją drogę wiary i formacji w DK. Jednocześnie był to moment mobilizujący do tego, by przywołane wspomnienia wywołały refleksję na temat formacji teraźniejszej. Kilka osób podzieliło się swoimi pracami, opowiadając o pięknych chwilach swojego życia. Beatka z Leszkiem Arcimowiczowie podsumowując wypowiedź podkreślili, że najpiękniejszy dla nich czas bycia w Domowym Kościele to ten, w którym posługiwali jako para rejonowa. Tradycyjnie w tym czasie nasze dzieci miały swoje zajęcia, w czasie których rozwiązywały wielkopostne zadania i wykonywały krzyże z patyków. Punktem kulminacyjnym RDW była Namiot Spotkania oraz Eucharystia. W czasie homilii moderator ks. Hubert Haber podkreślał, że to co zewnętrzne zazwyczaj jest zadbane, natomiast wnętrze często pozostaje w nieładzie. A trzeba zatroszczyć się o swoje serce, by to co zewnętrzne zaczęło się układać i porządkować. Sugerował, że aby odbudować świątynię w swoim sercu trzeba przyjść do Jezusa i prosić Go, by działał w nas poprzez Sakramenty, by sprawił, abyśmy byli pełni Bożej miłości i dobroci. Na zakończenie, przy bardzo owocowym stole, zasiedliśmy do wspólnej agapy.
Chwała Panu za ten czas i za dar wspólnoty!
